Pagina 1 van 1

Nieuw op het forum

Nieuw berichtGeplaatst: wo 05 okt 2016 12:14
door Skaapje
Hallo allemaal,

ik ben Skaapje, 31 jaar en ben sinds vandaag nieuw op dit forum.
Sinds een paar weken heb ik erg last van paniekaanvallen en constant aanwezige angst, alsof er iets erg gaat gebeuren.
Hierdoor kan ik niet meer (volledig) werken en ben ik onder behandeling bij een gestalt-therapeut en een arbo-psycholoog. Ook gebruik ik medicijnen om de angst te onderdrukken (oxazepam en diazepam om te slapen).

In mijn omgeving, met uitzondering van enkelen, merk ik dat ik vooral op inbegrip stuit als ik probeer te vertellen wat er aan de hand is. Ze begrijpen wel dat er iets mis is, maar uitleggen wat ik voel en wat er met me gebeurd is een onmogelijke opgave. Het leidt vaak alleen maar tot stilzwijgen en onbegrip.
Men weet en snapt hoe het is om bang wakker te worden, bang te zijn om op te staan, om te eten, naar de winkel te gaan, te gaan werken...om steeds maar bang te zijn.

Mijn hele verhaal zal ik één dezer dagen opschrijven bij 'Mijn verhaal', maar in het kort:ik heb jarenlang altijd voor anderen gezorgd, was er voor iedereen, mijn gevoel was niet belangrijk. Als er iets naars gebeurde (opa overleed, moeder kreeg een beroerte, vader kreeg kanker), was het voor mij altijd drie keer diep ademhalen, rationeel blijven denken, oplossing zoeken en weer doorgaan. Ik was niet bang of verdrietig. Ik was sterk.

Nu komt er een kant van mij naar boven die ik niet ken. Angst, verdiet en heel veel onzekerheid en faalangst. Ik vind het vreselijk moeilijk om dit te accepteren en word hier ook erg gefrustreerd van.
Ik krijg gelukkig heel veel steun vanuit mijn familie, het meeste van mijn vrouw, maar die zit er ook al flink doorheen (mede door gebeurtenissen uit het verleden) en gaat nu ook hulp zoeken.
Ik hoop op dit forum mensen te vinden die het herkennen, die het begrijpen...en die misschien tips hebben. Ik word er zo enorm moedeloos van.

Bedankt voor het lezen en groet,
Skaapje