Pagina 1 van 1

Thomas stelt zich even voor.. nouja, even..

Nieuw berichtGeplaatst: wo 03 mei 2017 13:17
door thomas
Hoi allemaal,

Nou ik ben dus Thomas, ik heb nu ruim een jaar last van agorafobie icm. een angst- en paniekstoornis. Ik heb dagelijks last van paniekaanvallen en mijn grootste angst daarin is om flauw te vallen of zelfs dood te gaan.

Ik ben geboren in een dorpje 'onder de rivieren', waar ik tot mijn 14e heb gewoond. Op mijn 14e ben ik bij Jeugdzorg terecht gekomen omdat ik gedragsproblemen had (boos en opstandig of zoiets..) en daarmee niet meer thuis kon wonen. Toen ik na een jaar weer terug naar huis ging kon ik daar mijn draai niet meer vinden en toen ben ik na iets langer dan een half jaar weer bij Jeugdzorg beland (vrijwillig) en ben ik daar begonnen aan het kamertraining traject. Na een lange tijd op de kamertraining ben ik op mijn 18e op kamers gegaan. Eenmaal op kamers ging alles heel goed, ik had een opleiding, leuke stageplek en deed daarnaast nog vrijwilligerswerk bij een theater. In februari 2016 eindigde mijn opleiding helaas (wat super logisch is in februari) en omdat er niet meteen een nieuwe opleiding begon viel ik in een gat van 7 maanden. Dat betekende automatisch dat ik mijn studiefinanciering zou verliezen omdat er meer dan het aantal toegestane maanden overbrugging zat tussen een oude en een nieuwe opleiding. Buiten dat ik dus geen dagbesteding meer had verloor ik ook mijn inkomen en moest ik noodgedwongen weer bij mijn ouders thuis gaan wonen. Hoewel ik er alles aan deed om er wat van te maken en een baantje te vinden zodat ik weer verder kon met mijn leven wilde het allemaal maar niet lukken. Ik kon wederom mijn draai niet vinden en ik ging weg bij mijn ouders, ik ben toen bij een vriend beland waar ik een aantal maanden heb gewoond. In de periode dat ik bij die vriend woonde begonnen de eerste 'angst/paniekmomenten' te ontstaan.

We gingen eind februari een avondje de stad in (hij woonde midden in de stad dus dat was niet ver weg) toen ik mij opeens niet zo lekker voelde, ik had opeens het gevoel dat ik flauw ging vallen en dat ik de controle ging verliezen. Ik ben naar een plaatselijke eetgelegenheid gestrompeld alwaar ik wat zouts en wat zoets heb genomen om mijn lichaam weer wat op te krikken. Ik voelde mij nog steeds niet goed en ik ben naar buiten gegaan waar ik op een bankje ben gaan zitten, misselijk (bang om over te geven), radeloos en angstig om flauw te vallen. Mijn handen tintelde enorm, ze waren steen koud geworden en ik wist niet meer wat ik moest doen. Toevallig kwam er een politieagent aanrijden, ik zei tegen die vriend dat hij hem moest aanwenken zodat hij bij mij kon kijken. De agent was zo vriendelijk om mij naar de SEH te brengen van het ziekenhuis in diezelfde stad. Op de SEH werd ik na een half uur wachten en paniekeren geholpen, ik werd onderzocht; bloeddruk, hartfilmpje, zuurstofmeter, glucosemeter.. na een uur onderzoek en stress kwam er een dokter binnen die vertelde dat er niks aan de hand was "bewzd/collaps" zoals de factuur van het ziekenhuis uiteindelijk beweerde (ach kostte maar 750 euro), in het ABN ook wel flauwte genoemd.

Na dit ziekenhuis bezoek ben ik eerst gewoon doorgegaan met allemaal bezigheden, zoals vrijwilligerswerk bij een festival in maart en mijn vrijwilligerswerk in het theater. Ik merkte op het festival dat mijn lichaam steeds meer vervelende dingen ging doen; ik voelde mij niet meer vertrouwd op mijn benen en ik had steeds het gevoel dat ik naar mijzelf stond te kijken hoe ik raar aan het doen was. Uiteindelijk op een dag dat ik trillend buiten op een muurtje zat heb ik voor mijzelf bedacht dat dit dan wel eens een paniekaanval kon zijn. Ik ben toen door mijn coördinator naar de bushalte gebracht en ben toen naar 'huis' (woning van die vriend) gegaan. Toen ik mijzelf naar boven had gesleept en op bed plofte voelde ik mij al wel een beetje beter, ik denk dat het allemaal zo veel moeite heeft gekost dat mijn lichaam geen angst meer 'aan kon maken' op dat moment.

Vanaf dat moment veranderde er een hoop voor mij, ik werd er bewust van dat dit wel een heel veel invloed kon gaan hebben op mijn leven. Toen ik op een avond de deur uit wilde stappen om even naar de winkel te gaan voelde ik mij na een paar meter lopen bijna door mijn benen zakken waarna ik ben gaan zitten en iemand heb gebeld. Ik ben vervolgens bijna terug gekropen naar de voordeur omdat ik voor mijn gevoel gewoon bijna bewusteloos was. Vanaf die avond is het vermijdingsgedrag ontstaan, ik durfde niet eens meer aan de overkant van de straat te staan om afscheid te nemen van mijn bezoek. (Als je dit leest en jouw angstklachten zijn beginnend, niet gaan vermijden! Beloof dat, het zal je niet gaan helpen!)

Een moment dat ik wist dat er zou komen, ik moest toch echt op zoek naar andere woonruimte want ik had die vriend al veel te lang belast met mijn aanwezigheid. Ik kon even bij mijn grootouders terecht maar om daar te komen moest ik met de bus. Ik durfde niet eens meer naar de bushalte te lopen, het lukte gewoon niet. Ik ben toen weer de portiek van het studentenhuis van die vriend ingevlucht en heb een taxi gebeld. Ik heb in een hoekje zitten wachten tot de taxi er was en liep toen quasi-zelfverzekerd naar de taxi toe met mijn hart in mijn keel. De taxi bracht mij tot vlak bij het huis van mijn grootouders en ik stapte even quasi-zelfverzekerd uit en wenste de chauffeur een prettige dag (nadat ik mijn rekening had betaalt natuurlijk).

Om dit verhaal niet onnodig nog langer te gaan maken, bij mijn grootouders raakte op een moment het geduld natuurlijk ook op. Ik begon een kluizenaar te worden, durfde niet meer mee boodschappen te doen en ik durfde zelfs niet eens een rondje om het huis te lopen. Ik ben toen terechtgekomen bij een instelling voor beschermd wonen waar ik nu sinds juni 2016 zit. Eigenlijk is alles hier nóg erger geworden, elke dag paniekaanvallen die steeds erger werden. Ik raak/raakte steeds verder weg van een sociale wereld, zelfs die vriend bij wie ik had mogen logeren liet niks meer horen. Ik nu zit ik hier, niet wetende wat ik nu moet doen. Soms zelfs bang om naar de gezamelijke keuken te lopen om een broodje te smeren. En het meest vervelende; elke dag tussen 16.00u en 17.45u een paniekaanval. Tegenwoordig zelfs soms 's ochtends. Ik ben inmiddels al meer dan een half jaar niet eens meer in een supermarkt geweest, een restaurant of zelfs in de praktijk bij de huisarts. Ik ben eigenlijk altijd binnen en soms op een goede dag ben ik bij de buitendeur te vinden maar het einde van de straat red ik helaas niet.

Om ook anderen die hier geen ervaring mee hebben een indruk te geven, ik zal mijn paniekaanvallen proberen te beschrijven aan de hand van een aantal symptomen:

- Zweethanden
- Het heel warm hebben (ook als het heel koud is)
- Spaghettibenen hebben (gevoel alsof je net een heel eind hebt gerend en nog maar net de finish haalde)
- Licht gevoel in het hoofd
- Gevoel van onwerkelijkheid (alsof ik niet in mijn lichaam zit maar op een afstandje sta te kijken naar mijzelf)
- Gevoel dat ik een flauw ga vallen (wat voor mij een van grootste angsten is)
- Moeite met ademen, druk op de borst
- Duizeligheid
- Misselijkheid

Al met al zijn het allemaal symptomen waar de angst nog erger van word, de angst om flauw te vallen of de angst dat er iets ergs aan de hand is word immers steeds groter als je ook nog allemaal enge dingen voelt in je lichaam. Ik heb nu een angst ontwikkeld voor de paniekaanvallen (angst voor de angst) en dat is nog al pittig om allemaal mee te maken.

Ik hoop dat ik je zo een indruk heb gegeven wie ik ben en hoe het voelt om last te hebben van mijn specifieke angstproblematiek. Als je vragen hebt dan mag je die natuurlijk altijd stellen, reageer gerust op dit topic.

Groetjes,
Thomas, 20 jaar.

Re: Thomas stelt zich even voor.. nouja, even..

Nieuw berichtGeplaatst: wo 10 mei 2017 02:02
door Eva71
Goh Thomas wat een verhaal. Ik wil toch even reageren en je veel sterkte en kracht toewensen. Ik begrijp dat je nu misschien soms geen uitweg ziet, geen mogelijkheid om hieruit te komen. Maar er zijn nog een hoop dingen die je kunt proberen. Hou vol, thomas.

Het lijkt me belangrijk dat je kijkt dat je je klachten kan verminderen zodat je kunt werken aan opnieuw weer dingen doen. Heb je al medicijnen geprobeerd? Het zijn geen wondermiddelen, maar ze voorkomen dat het erger wordt en geven je wat rust. Bij mij werken ze prima en zorgen dat ik een (redelijk) normaal leven kan lijden. Misschien kun je een telefonische afspraak maken met je huisarts en hem op huisbezoek laten komen? Ik merk dat ik meteen al in de oplossingen schiet, maar dat komt doordat ik graag zou willen helpen. Veel sterkte