Re: Mijn naam is John ik ben een alcoholist met Cenosillicafobie

Nieuw berichtdoor Cherry76 » di 13 maart 2018 07:49

Hoi John,

Ik herken enigszins bepaalde gedeelten in jouw verhaal. Ben opgenomen geweest voor alcoholmisbruik, begonnen met drinken op mijn 11e. Ik ben er vanaf door therapie maar de oorzaak blijft mij in het heden nog parten spelen. Angst en paniek hebben zich sinds 2015 aangemeld bij mij, getriggered door een specifieke fobie.

Helaas kan ik jou geen 100% advies geven. Wilskracht, zoals je beschrijft, is de sleutel dat klopt maar zo makkelijk is het echt niet. Ik wens jou heel erg veel sterkte en succes. Je wilt doorgaan met afkicken en niet opgeven, houdt dat vast! Iedere keer kom je wel weer een stap dichterbij en het lukt je.

Cherry76
 
Berichten: 30
Geregistreerd: zo 16 aug 2015 19:55
Woonplaats: Omgeving Den Bosch

Re: Mijn naam is John ik ben een alcoholist met Cenosillicafobie

Nieuw berichtdoor John2018 » wo 14 maart 2018 23:24

Cherry dank je voor je antwoord, klinkt heftig allemaal, maar ik heb veel aan je tips! Toen ik de controle over mijn drinken verloor was het heel vernederend, en de enige remedie was, yep je raadt het al, een drankje! Wat een opluchting om nog iets te drinken en de ondraaglijke gevoelens van schaamte en schuld te maskeren. Ik heb mezelf nooit als alcoholist beschouwd, ik vond de term eigenlijk nooit leuk, omdat ik altijd het gevoel had dat ik kon stoppen als ik dat wilde. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik zonder zou kunnen leven, net als alle andere mensen die ik kende en die het konden doen of met rust konden laten, het werd een zinloze oefening. Die mensen laten het zo makkelijk eruitzien, ze nemen er gewoon een of twee en dat is het. Ik toen nog niet, als ik eenmaal begon, begreep ik niet waarom ik zou moeten stoppen. Het zorgde ervoor dat ik me beter voelde, meer plezier kreeg en minder stress had - althans dat dacht ik.

In het begin is het geweldig. Echt, echt geweldig. Een paar glazen van het toverdrankje en plotseling was ik ontspannen, gelukkig, heb ik plezier en heb ik zelfvertrouwen. Alcohol heeft iets in mij beantwoord. Het heeft mijn altijd aanwezige angst weggenomen. Ik zou in het moment verdwaald kunnen zijn. Ik was 13 jaar de eerste keer dat ik ervoer hoe het is om dronken te zijn. Toen ik volwassen werd nam drinken mijn leven over.

Ik had een paar vrienden die net zo hard dronken als ik. We waren er trots op en dachten dat de rest van de wereld saaie schapen waren zonder een gevoel van avontuur. Ik deed dingen waarvoor ik me schaamde. Misschien niet de dingen waar je je misschien voor schaamt - seks was tegen die tijd net zo zinloos als een glas water drinken - maar wel om dingen zoals niet op de bruiloft van een jeugdvriend komen opdagen voor de ceremonie. Ik was de avond tevoren dronken geworden en wilde eerlijk gezegd niet opstaan ​​en kijken naar iemand die blij was en verder zou gaan in het leven. Ik begeerde geluk en haatte iedereen die een ​​beter leven leidde dan ik. Ik haat mezelf nog meer. En het enige dat ik wist te doen, was een fles pakken.

Alcoholisme is eenzaam. Zelfs als je omringd bent door mensen, voel je de verbinding niet. Zelfs als die mensen echt van je houden. Omdat je denkt dat ze houden van het masker dat je de wereld voorhoudt, niet de echte jij, niet de ziel binnenin je eigen zelf. En ik dronk nog harder om dat besef kwijt te raken.

Alcoholist zijn is saai en angstig. Ik leefde in angst om ontdekt te worden en ik moest elke activiteit plannen om er zeker van te zijn dat er toegang was tot alcohol. Ik zou op feestjes komen en een fles wijn op tafel gooien, als extra cadeau zei ik dan, maar van binnen was het voor mezelf bedoeld, en ja hoor degene die binnen no-time 3 kwart van de fles leeg dronk was ik. En dit is nog erger wat niet veel alcoholisten zullen doen denk ik: ook ging ik vrij snel na binnenkomst naar het toilet en stak ik een fles whisky in de reservoir ervan, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken dat ik geen drank meer had zodra alles op begon te raken. En mensen wisten niet precies hoeveel ik dronk.

Tweemaal, gedurende de laatste vijf jaar van mijn drinken, heb ik ongeveer een maand lang kunnen stoppen. Maar de hele tijd blijft er een gedachte door mijn hoofd spoken, en bleef het steeds herhalen: "Ik drink niet, ik drink niet." Het enige waar ik aan dacht was drank. En hoe vreselijk was het om niets te drinken.

Mijn gedachte is nu "Als je op een gokautomaat zou kunnen spelen die je met een kleine uitbetaling zou kunnen belonen, zeg bijvoorbeeld €20, maar de verkeerde combinatie zal ertoe leiden dat je rechterduim wordt afgesneden, zou je dat dan doen?" Niemand heeft ooit gezegd dat ze die kans zouden spelen. En ik ook niet. Hetzelfde geldt eigenlijk voor drinken. Als je eenmaal gestopt bent dan moet je er gewoon vanaf blijven, anders speel je in principe hetzelfde spelletje.

Ik ben blij dat ik nu over mijn problematisch drinkgedrag heen ben, en jou woorden helpen me echt om door te zetten! Bedankt! De volgende stap is stoppen, dat zou ik pas echt heel erg graag willen.

John2018
 
Berichten: 2
Geregistreerd: za 10 maart 2018 18:48

Re: Mijn naam is John ik ben een alcoholist met Cenosillicafobie

Nieuw berichtdoor Cherry76 » do 15 maart 2018 15:07

Hoi John, als ik jouw verhaal lees, zie ik delen terug van mijn eigen drinkgedrag. Altijd maar vrolijk en lachen naar de buitenwereld, maar van binnen helemaal kapot zijn. Alcohol verdoofde uiteindelijk alles. Heden ten dagen wil ik niet meer alleen te drinken omdat ik mijzelf anders weer een alcoholist voel (ik dronk vaak alleen) en omdat ik nog niet lekker in mijn vel zit. Mijn knop is zo omgezet dat als ik mij niet lekker in mijn vel voel zitten, ik geen alcohol aanraak. Ook geen alcoholvrij (want dat is mezelf voor de gek houden). Als ik met vriendinnen ben, drink ik misschien 2 à 3 keer per jaar een glaasje om ervan te genieten. Het kost tijd, vooral veel geduld en wees vooral niet te streng voor jezelf. Want er is een stemmetje die zegt: je stelt niets voor, drink maar dan voel je je gelijk beter en je bent zo saai als je niets drinkt. Nou, ik vind dat ik wel degelijk iets te bieden heb en zeker zonder alcohol. Ik wil het leven voelen, hoeveel pijn het ook doet ik wil er niets van missen, de lessen leren en inzichten krijgen dat zal ik nooit krijgen onder invloed. Dat alcohol niet onder drugs valt blijft voor mij echt een raadsel.

Ik weet niet of je mediteert, maar wat het voor mij inhoud is als er een gedachte opkomt, je die zonder dwang of inspanning los laat (je gaat ook niet mee in die gedachte en geeft er geen energie aan). Het kan zweverig klinken, maar dat is het punt waar je naar toe wilt. Als je namelijk geforceerd stopt, krijg je een terugval (dat heb je ook meegemaakt). Je bent een heel stuk op de goede weg, wees niet te streng voor jezelf als het op een moment niet gaat. Pak jezelf gewoon weer op, je bent verder dan een jaar geleden en zo kom je stapje voor stapje bij jouw doel.

Cherry76
 
Berichten: 30
Geregistreerd: zo 16 aug 2015 19:55
Woonplaats: Omgeving Den Bosch


Keer terug naar Mijn verhaal

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten