Pagina 1 van 1

Paniekstoornis met pleinvrees (en burn-out)

Nieuw berichtGeplaatst: zo 29 jul 2018 23:08
door Markk
Hallo allemaal,

Ik zal me eerst even voorstellen, ik ben Mark, ben 26 jaar oud, woon alleen en heb last van een Paniekstoornis met Pleinvrees.
Ik kan je zeggen, het is behoorlijk naar (de mensen die het hebben kunnen het beamen).
Ik zit sinds februari 2018 in de ziektewet omdat werken hierdoor niet meer ging.

Mijn eerste paniekaanval begon nadat ik een goede daad dacht te doen, namelijk bloed geven (samen met m'n zus).
Na het moment dat ik dat had gedaan, voelde ik me flauw (niet gek na een halve liter bloed doneren), echter bleef ik hierin hangen. Dat gevoel is de rest van de avond ook niet weg gegaan, mijn zus heeft me naar huis gebracht en daar begon alle ellende.
"s nachts vlak voor het in slaap vallen hartkloppingen waardoor je weer rechtop in bed zat. Uiteindelijk toch in slaap gevallen.

De day after, ik ging boodschappen doen en daar ging het helemaal mis. Tijdens het volgooien van de kar voelde ik me flauw worden, duizelig en kreeg hartkloppingen. Het enige wat ik dacht, dit gaat niet goed, ik moet weg!
Snel kunnen afrekenen en in de auto al bezweet zitten bedacht wat ik moest doen. Ik denk, ik loop naar de huisartsenpost, die is hier om de hoek. Na 50m kon ik mezelf vast klampen aan een lantaarnpaal omdat ik om zou vallen (gevoelsmatig). Snel dezelfde supermarkt ingegaan en om hulp gevraagd. Wordt daar in het midden van alles en iedereen op een stoel gezet en er wordt hulp gehaald.
2 man sterk helpt mij naar de huisartsen post. Daar voor de balie mijn verhaal gedaan, vervolgens niet gezien door de huisarts en krijg ik van de assistent te horen, het gaat wel over, ga maar naar huis.
Bij de huisartsenpost had ik mijn zus / ouders geïnformeerd, die kwamen me ophalen en heb ik daar een paar dagen geslapen voor het geval dat.

Eenmaal thuis weer aangekomen begon het weer, hartkloppingen etc. opnieuw de huisarts bezocht, het enige wat hij kon doen was mij naar fysio sturen voor ademhalingsoefeningen. Het was dus nog niet duidelijk dat ik ondertussen door de druk op werk, een verleden waarin ik van 6 tot 18 extreem gepest ben en dit, mijn rugzakje ontplofte.

Gelukkig ontdekte de fysio dat er meer aan de hand was, die heeft mij doorgestuurd naar een psychosomatische fysiotherapeut, vanuit daar door naar een psycholoog van de ggz waar ik nog steeds loop en zelf (omdat het voor mezelf niet snel genoeg gaat) contact gezocht met een hypnotherapeut zodat het van alle kanten doorwerkt.

In het begin kon ik de 20m naar de ondergrondse vuilcontainer niet eens aan, het ging met een aanloop, weg gooien en naar binnen en snel de deur op slot doen.

Daar waar ik vroeger rustig alleen naar concerten ging, dat zie ik nu absoluut niet meer gebeuren.
Het zet je hele leven op z'n kop.

Gelukkig gaat het nu iets beter en langzaam aan de goede kant op. In September moet ik weer gaan werken, al zie ik nog steeds wel op tegen het feit dat ik dan weer met veel mensen op kantoor zit, en de treinreis die afgeladen zit met mensen helpt daar ook niet bij.

Het gekke bij mij is, dat zodra er iemand mee gaat die ik vertrouw en weet van mijn situatie, is de druk en alles wat ik ervaar prima te doen.
Zodra ik alleen ben is het een wereld van een verschil. Alleen wonen is niet echt ideaal met mijn situatie, het is te makkelijk om toch maar niet te de confrontatie aan te gaan. Al weet ik dat het beter is als ik het wel doe, maar veilig thuis blijven klinkt zo fijn.

Is dit herkenbaar?

Ik hoop op jullie tips e.d.

Bedankt voor het lezen!

Met vriendelijke groet,
Mark