Pagina 1 van 1

Hoe pak ik het aan?

Nieuw berichtGeplaatst: do 05 feb 2015 20:12
door anoniempje4
Misschien moet ik me eerst even voorstellen met mijn verhaal...

Ik ben een jongen van 21 jaar en ik heb sinds het einde van de zomervakantie last van hartoverslagen. Sommige dagen heb ik er de ganse dag door last van (keer of 10 overslagen per dag), andere dagen kan ik het 4 keer in 1 minuut krijgen, en nog andere dagen heb ik er dagen geen last van. Ik ben reeds bij de cardioloog geweest (2x). Ik heb 2x een fietsproef gehad en een echo. De laatste keer (september 2014) kreeg ik ook een holter voor 48u. In deze 48u had ik 6 overslagen die ik toen als 'lichte overslagen'. Nu is het zo dat het er niet op verbeterd is. Op een avond in december had ik plots een moment dat ik me niet goed voelde, ik werd gejaagd (snelle hartslag) en begon over gans mijn lichaam te trillen. Ik heb zo een driekwartier in de zetel liggen trillen en uiteindelijk de dokter gebeld. Nadat hij aangekomen was, probeerde hij mij gerust te stellen, hij zij dat hij niets ernstigs zag, en dat het waarschijnlijk door de stres kwam. Maar ik zelf 'voel' echt dat er iets scheelt en het niet enkel de stres is. Hij zei dat ik beter nog een wandeling ging maken buiten (het was toen 22u), en dat heb ik dan ook gedaan, het deed wel deugd, maar ik voelde me echt gespannen (bekrompen). Ik heb het ook altijd lastig in de kou, het hoeft niet veel te zijn of ik tril echt over gans mijn lichaam. (vorig jaar werd spasmofilie, of overmatige spierspanning, vastgesteld, dus ik vermoed dat dit ermee te maken heeft). Mijn voornemen was om elke avond zo'n wandeling te doen als ontspanning in de examens. Maar op een bepaalde avond (ik deed altijd hetzelfde toertje), had ik plots een gevoel van kortademigheid, opnieuw snelle hartslag en enorm gejaagd. Ik stond ook weer te trillen op mijn benen. Ik kon echt niet meer verder. Dan zijn we de volgende dag naar de huisarts geweest. Hij dacht dat het hyperventillatie was aangezien ik ook weer schrik heb om het opnieuw te krijgen. Hij heeft dan 9 beurten bij de kinésist voorgeschreven om ademhalingsoefeningen en ontspanningsoefeningen aan te leren. Soms hebben deze het tegenovergestelde effect... Maar wat me het meest beangstigt is het feit dat ik soms pijn heb op mijn linkerborst, en dat heb ik ook soms na de overslagen, dat doet me echt denken dat er iets scheelt met mijn hart (maar de cardioloog kan niets vinden). Ik voel me ook echt uitgeput als ik er veel last van heb. Ik heb nog altijd momenten dat ik de gejaagdheid voel opkomen, en mezelf probeer te kalmeren, maar dat lukt niet altijd. Sindsdien had ik ook hartkloppingen in mijn bed. Ik voelde mijn hart altijd goed kloppen, soms ook in mijn buik. Sindsdien neem ik elke avond voor ik ga slapen een kalmeermiddel (sedinal druppels), zodat ik beter kan slapen. Ik voel mijn hart dan ook minder hart kloppen wanneer ik in bed lig. Ik had examens nadien, en had dus geen tijd om uit te rusten. Een bepaalde nacht voor een examen had ik in mijn bed serieus last van die hartoverslagen. Ik kon niet slapen aangezien ik wel elke minuut een hartoverslag had.

Ik denk er dus elke minuut van de dag aan, het beperkt mijn leven... Als ik er alleen maar aan denk dat ik een paar km met de fiets moet rijden, dan begin ik al zenuwachtig te worden, en onderweg krijg ik sowieso weer zo een aanval dat ik kortademig ben en niet meer kan. Ik ben ook altijd oververmoeid, ik lig liefst van al in bed. Ook voel ik me 's ochtends het best (minder bewust van mijn hartslag, meestal geen overslagen,...).

Ik druf nu de deur bijna niet meer uit, elke inspanning buitenshuis is echt vermoeiend, ik loop constant rond met gespannen rugspieren, ik probeer precies zo weinig mogelijk te bewegen, uit vrees dat er iets met me gebeurt. Op dit moment heb ik weer last van pijnsteken op de borst, maar ondanks de onderzoeken ben ik nog steeds niet overtuigd dat ik gezond ben... Volgens mij is dit een deel van mijn angststoornis, angst om dood te gaan. Het gaat van kwaad naar erger, ik denk eraan om naar de psycholoog te stappen, maar ik moet het dan eerst aan mijn ouders zeggen dat ik denk dat ik een angststoornis heb... Dat vind ik het ergste; maar zo kan het niet verder! Hebben jullie suggesties hoe ik dit het best aanpak? Ik zou jullie zeer dankbaar zijn!